 |
| Monding van de Witte en de Rode Main |
Gisteren was de dag waarop ik naar de bron van de Rode Main fietste. Vandaag was de dag waarop ik langs de Mainzusammenfluss fietste. Het is het punt waar de Rode Main en de Witte Main uitmonden in de Main. Dat punt word bereikt in Kolmbach, ongeveer 30 kilometer verwijderd van Bayreuth. Daarna ging de reis langs twee Frankische middengebergtes naar Lichtenfels. Ik heb vandaag 68 kilometer gefietst, waarvan het in de eerste helft vrij regelmatig regende. Aangezien ik daar niet op rekende, had ik geen regenkleding bij me en werd mijn kleding lekker nat. Maar nu lig ik lekker droog in mijn hotelbed dit verslag te schrijven.
Testen
De dag begon met een antigeentest. In Duitse hotels wordt namelijk een negatief testbewijs van maximaal 24 uur gevraagd. Ik was gelukkig weer negatief en daarom mocht ik weer lekker gaan fietsen. Ik had natuurlijk al het besef dat ik niet in Nederland was, maar elke keer dat ik naar links of naar rechts keek, werd ik er opnieuw aan herinnerd. De verre uitzichten op gebergtes met hier een daar een groep met huizen en in het midden een kerk, waren niet op twee handen te tellen. Maar toch blijft het bijzonder, juist omdat ik het totaal niet gewend ben. Net als gisteren waren er ook vandaag wat heuvels. Veel minder hardnekkig, maar wel meer in absolute aantallen. Dit in combinatie met de regen maakte dat de rit stiekem toch wel pittig was.
Rode Main
 |
| Main |
In Kulmbach nam ik afscheid van de Rode Main. Daar mondde het riviertje namelijk uit in de Main. Die ben ik gedurende de rest van de dag vooral tegengekomen wanneer ik over een brug heen fietste. Ondertussen ging het nog een tikkeltje harder regenen en keek ik reikhalzend uit naar de lunch. Dat ik daarvoor een helling van 15% op moest fietsen, nam ik voor lief. Mijn lunch was steenovenbrood met witte, kwarkvormige kaas, gevuld met bieslook en uit. Nadat ik dat had verorberd, ging ik die 15%-helling weer af en kwam ik weer op de route. Vrij snel daarna ging ik door het plaatsje Rothwind. Hoewel er met de wind niks mis was, paste deze plaats goed bij het herfstige weer.
Laatste loodjes
 |
| Lichtenfels |
Ondertussen was de regen weggetrokken en verliepen de laatste dertig kilometers vrij soepel. Op één moment na, wanneer ik na een afdaling werd geconfronteerd met een omleiding. De Mainradweg zou eigenlijk rechtdoor moeten, maar door een omleiding werd ik naar links verwezen. Daarna was het vrij moeilijk om na de omleiding weer te komen op de route, maar uiteindelijk heb ik Hochstadt weten te bereiken. Anders dan deze naam doet vermoeden, waren de hellingen eigenlijk al verleden tijd toen ik dit plaatsje bereikte. Daarna was het een kwestie van volhouden totdat ik Lichtenfels had bereikt. Normaal gesproken wegen de laatste loodjes het zwaarst, maar deze keer was dat juist niet het geval. In de eerste helft moest ik pijn lijden, maar in de tweede helft kon ik eigenlijk op mijn dooie akkertje naar het hotel fietsen.
Lichtenfels
En toen was ik beland in Lichtenfels. Op het
Nederlandstalige artikel staat niet veel meer dan dat Lichtenfels de geboorteplaats is van Stefan Kießling (ex-voetballer, scoorde 131 keer in 342 wedstrijden voor Bayer Leverkusen tussen 2008 en 2018) en voetballer Niklas Dorsch (speelde vorig seizoen voor KAA Gent en aangezien de Nederlandstalige Wikipediapagina ook voor Vlamingen is bedoeld, wordt hij beschouwd als een bekend persoon). Lichtenfels werd in de negentiende eeuw het centrum van de handel in manden. Daarom wordt Lichtenfels ook wel de vlechtstad genoemd. Je merkt het gelijk als je het treinstation uitloopt, want daar zie je een kunstwerk dat daarnaar verwijst. Verder is Lichtenfels gewoon een schattig, klein plaatsje waarvan het centrum eigenlijk bestaat uit één plein. Niet geheel verwonderlijk voor een plaats met 20.000 inwoners. Je kan daar gelukkig goed eten. Ik heb bij een Aziatisch restaurant gegeten. Als voorgerecht nam ik edamame, dat werd omschreven als groene sojabonen met zeezout. Dat klopte ook wel, maar ik kreeg een bord met meer dan vijftig bonen! Ja, na een stuk of 25 bonen wist ik het allemaal wel. Het hoofdgerecht was 'crunchy maki veggie roll', dat echt lekker smaakte.
Morgen
Morgen zet ik mijn fietstocht voort naar Bamberg. Het wordt een ritje van 47 kilometer naar een stad, waarvan het centrum is opgenomen in de UNESCO-werelderfgoedlijst. Dus dat belooft veel!
Reacties